Marynarka Wojenna RP
Untitled Document
poczta Marynarki Wojennejserwis informacyjny ZIMW


OCHRONA ŚRODOWISKA NATURALNEGO - oznacza świadome działanie człowieka, mające na celu racjonalne wykorzystywanie środowiska, dla swoich potrzeb przez:

  • ograniczanie do minimum jego zniszczeń;
  • zmniejszanie zakłócenia równowagi ekologicznej;
  • stwarzanie warunków do odbudowy środowiska naturalnego.


EKOLOGIA - termin wprowadzony w 1869 roku - jest to nauka określająca współzależności i wzajemne oddziaływanie elementów ekosystemu.


EKOSYSTEM - jest podstawowa jednostką ekologii, na ekosystem składają się dwa elementy biotop i biocenoza powiązane ze sobą przepływem energii
i materii.


BIOTOP - (nieożywiony) zwany siedliskiem na który składają się takie elementy jak: gleba, woda, powietrze z ich właściwościami fizykochemicznymi.


BIOCENOZA - (ożywiony) złożony z kombinacji gatunków fauny i flory właściwych danemu biotopowi.


ANTROPOPRESJA - presja wywierana przez działalność człowieka
w środowisku naturalnym. Prowadząca m. in. do powstania sztucznych środowisk człowieka komunalnego, wiejskiego, przemysłowego itp.


FOTOSYNTEZA - biochemiczny sposób syntezowania związków organicznych z dwutlenku węgla i wody zachodzący w roślinach zielonych przy udziale energii słonecznej oraz enzymów.


EUTROFIZACJA - nadmierne użyźnianie wód spowodowane wprowadzaniem do nich związków biogennych (związki azotu i fosforu pochodzące
z nadmiernego nawożenia gleb) stanowiących pożywkę dla rozwoju roślinności wodnej głównie glonów Duże nagromadzenie obumarłej
i rozkładającej się masy roślin powoduje brak dostępu do tlenu, wydzielanie się toksycznych związków z rozkładu beztlenowego (metan, siarkowodór)
w konsekwencji wymieranie organizmów żywych oraz przekształcanie się zbiornika
w torfowisko.


OCHRONA PRZYRODY - zachowanie, właściwe wykorzystanie oraz odnawianie zasobów przyrody i jej składników.


OCHRONA ŚRODOWISKA - podjęcie lub zaniechanie działań umożliwiających zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności na:

  • racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju,
  • przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,
  • przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego.


NISZA EKOLOGICZNA - miejsce lub status organizmu w obrębie danego zespołu i ekosystemu wynikające ze strukturalnych przystosowań organizmu, jego reakcji fizjologicznych oraz specyficznego behawioru wrodzonego lub wyuczonego.


EKOLOGIA CZŁOWIEKA - nowy kierunek zainteresowań ekologii, gdzie obok czynników abiotycznych i biotycznych siedliska uwzględnia się również społeczne i kulturowe uwarunkowania egzystencji populacji ludzkiej.


FORMY OCHRONY PRZYRODY:

  • park narodowy
  • park krajobrazowy
  • rezerwat przyrody
  • obszar chronionego krajobrazu
  • ochrona indywidualna
    • pomniki przyrody
    • stanowiska dokumentacyjne
    • użytki ekologiczne
    • zespoły przyrodniczo - krajobrazowe
  • ochrona gatunkowa roślin i zwierząt


PARK NARODOWY - najwyższa forma obszarów chronionych w Polsce.

  • utworzenie następuje przez rozporządzenie Rady Ministrów
  • obejmują obszary o nieprzeciętnej wartości przyrodniczej, kulturowej, społecznej,
  • powierzchnia co najmniej 1000ha
  • celem utworzenia jest poznanie i zachowanie całości ekosystemów, odtwarzanie zniszczonej i zanikającej przyrody narodowej
  • udostępnione dla zwiedzających
  • obecnie jest ich 22 co stanowi 0,9% powierzchni kraju.


PARK KRAJOBRAZOWY, obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe a celem jego utworzenia jest zachowanie, popularyzacja i upowszechnienie tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju.


REZERWAT PRZYRODY, obszar chroniony obejmujący w stanie naturalnym lub mało zmienionym ekosystemy określonych gatunków roślin i zwierząt, elementy przyrody nieożywionej mające wartość naukową, kulturową lub przyrodniczą.


OBSZAR CHRONIONEGO KRAJOBRAZU, teren chroniony ze względu na:

  • wyróżniające się krajobrazowo tereny o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe w szczególności ze względu na możliwość zaspokojania potrzeb związanych z masową turystyka i wypoczynkiem lub,
  • istniejące albo odtwarzane korytarze ekologiczne.


POMNIKI PRZYRODY, pojedyncze twory przyrody żywej i nieożywionej lub ich skupienia o szczególnej wartości kulturowej, historycznej, pamiątkowej, krajobrazowej oraz odznaczające się indywidualnymi cechami, wyróżniającymi je wśród innych tworów szczególności sędziwe i okazałych rozmiarów drzewa i krzewy gatunków rodzimych lub obcych, źródła, wodospady, wywierzyska, skałki, jary, głazy narzutowe, jaskinie.


STANOWISKA DOKUMENTACYJNE, nie wyodrębnione na powierzchni
w warunkach naturalnych ważne pod względem dydaktycznym miejsce występowania utworów geologicznych.


UŻYTKI EKOLOGICZNE, zasługujące na ochronę pozostałości ekosystemów mające znaczenie dla zachowania unikatowych zasobów genowych (np.małe torfowisko, kępy drzew, śródleśne bagienka, jeziorka).


ZESPOŁY PRZYRODNICZO-KRAJOBRAZOWE, wyznacza się w celu ochrony obszarów o pięknym walorze estetycznym. (np.Park Oruński).


ŚWIADOMOŚĆ EKOLOGICZNA jest to obszar świadomości społecznej odniesiony do środowiska przyrodniczego. W wymiarze jednostkowym świadomość ta jest rezultatem procesu socjalizacji, w którym uczestniczy każdy z nas przez całe życie.
Składnikami świadomości ekologicznej są określone treści, nastawienie oraz emocje związane
z przyrodniczym środowiskiem człowieka, powiązane i wzajemnie przenikające się z innymi formami świadomości społecznej.


WIEDZA EKOLOGICZNA, to wiadomości i umiejętności dotyczące procesów zachodzących w ekosystemach, wiadomości o mechanizmach ekosystemów, jak też o zależnościach między różnymi formami działalności ludzkiej
w środowisku przyrodniczym, a w szczególności o zanieczyszczeniach
i zagrożeniach środowiska oraz sposobach profilaktyki.


WYOBRAŹNIA EKOLOGICZNA, to zdolności i umiejętności przewidywania ekologicznych skutków działań ludzkich, zdolność do kompleksowego dostrzegania powiązań między rozwojem cywilizacji i życiem ludzi
a procesami zachodzącymi w środowisku przyrodniczym, przejawiające się
w umiejętności projektowania działań ekologicznie bezpiecznych.


SZTUCZNE ŚRODOWISKO MILITARNE, powstało w wyniku działań człowieka wspomaganego techniką (technologią) oraz myślą wojskową.
Środowisko militarne to wielopłaszczyznowa przestrzeń, w której prowadzone są działania zbrojne i inne. W okresie pokoju w środowisku militarnym prowadzi się wszechstronne i różnorodne szkolenie sił oraz magazynuje się środki (technika wojskowa).
Wykonanie pierwszych umocnień przez człowieka (wykopanie fosy, palisady) oraz użycie prostych narzędzi walki (kamień, dzida) stały się pierwowzorem sztucznego środowiska militarnego, które zaczęło się rozwijać i przekształcać w coraz szybszym tempie.



(*) Przypisy:
D. Cichy, H. Filipowicz "Edukacja ekologiczna wobec współczesności i wyzwań przyszłości" Instytut Badań Edukacyjnych, Warszawa 1993r.



 
 
Poleć tę stronę znajomemu Dodaj do ulubionych Ustaw jako stronę startową
Uwagi na temat strony kieruj do Webmastera. Innych informacji dotyczących
Marynarki Wojennej RP udziela Rzecznik Prasowy Dowódcy MW.
Każdorazowe wykorzystanie materiałów ze strony Marynarki Wojennej w całości lub we fragmencie wymaga pisemnej zgody.
© 2004 Marynarka Wojenna RP. Wszelkie prawa zastrzeżone.